Egunkaria Libre!

Hotz egin du aste hontan eta hotz egiten zuen atzo Bilbon. Autonomia kalean aldiz bero egiten zuen, hainbat euskalzale bildu ginen Egunkariaren alde gaudela esateko. Bilboko trafikoa gelditu genuen eta gizarteari argi utzi nahi izan genion Egunkaria auzian dauden inputatuei beroa eman nahi geniola.

Politikariak, abeslariak, idazleak, kazetariak eta euskal zaleak Bilbon elkartu ginen zazpi urte hauetan gertatu dena salatzeko. Madrilen, Bartzelonan eta Zaragozan ere elkartasuna adierazi zuten. Beste batzuk aldiz, beste alde batera begiratuko dute eta gure ahotsaren bolumena jeitsiko dute.

Atzo hotz egiten zuen Bilbon, baina Autonomia kaletik Bilboko udaletxera tenperatura igo egin zen.

Dicen que el amor es eterno mientras dura...

Me dices que me echas de menos,
y ahora te vas lejos de mí.

Me dices que siempre me querrás,

y tu mirada tiene otro horizonte.

Me dices que cada tarde sin mí es un atardecer sin sol,

pero el sol se refleja en tu espalda.

Me dices que hoy cenamos juntos,

pero la mesa esta puesta para otros.

Me dices que seremos eternos,

pero yo se que todo es eterno mientras dura.

Tal vez...

Tal vez no todos los caminos nos lleven a Roma.

Tal vez las verdades nos pongan en su sitio.

Tal vez nunca nos conoceremos.

Tal vez algún día la luna nos responderá cuando hablemos con ella.

Tal vez el mar nos confiese que nunca tuvo amantes.

Tal vez nos creeremos las historias de aquel vagabundo que ayer no quisimos escuchar.

Tal vez encontraremos la cura de todos los males del mundo.

Tal vez encontraremos la felicidad.

Tal vez este sea el camino por el cual tenemos que andar.

Eta berriro ere laguntasuna maitatzen, berriro ere ingurua baloratzen eta nola ez berriro ere bizitza baloratzen.
Betiko galderak itzuli dira nire burura, zertarako gaude hemen? Zein da gure helburu garrantzitsuena bizitzan?
Zoriontasunaren bila ibiltzen gara bizitza aurrera doan bitartean, baina zer da zoriontsu egiten gaituenak? Maitasuna, hau da, bikote formal bat, ala ez, agian maitatzen zaituen jendeaz inguratua bizitzeak.
Baina nik zer dakit bizitzaz! Zoriontsu naiz, agian, baina nik zer dakit zoriontasunaz!

Gauaren hitzak

Gaua iritsi da eta eguneroko argi guztiak pixkanaka itzali ditu,
arratseko lagun arteko besarkadak eta irriak ez daude nirekin orain.
Itzali da eguerdiko ogia egin duen labea.
Bakarrik aurkitzen nai eta argitzen nauen gauza bakarra irribarre txiki bat duen ilargia da.
Zure gelako argia itzali da,
ni zuri begira jarraitzen dut urrunean eta isilean.
Nire burua aztoratzen jarraitzen duzu eta ez dut ulertzen.
Gauaren lasaitasun eta isilitasunak gure istorioa nola izango litzatekeen esaten dit eta kontatzen didana gustoko dut.

Irrazionalak gara, pasioak gure ekintzetan indar handia dute. Hori da Rousseauk, Hobbesek, Lockek eta Machiavellok esaten dutena. Erromantikoek ere berdina esaten dute, baina mundua nola ikusten duten ez zait gustatzen.

Arrazionalak gara ere, Hobbesek, Lockek, Machiavellok eta ilustratuek dioten bezala. Arrazoiak gure pasio kaltegarriak ekiditeko balio du, plazerra ematen diguten pasioak ez ditugu ekidin behar, bestela hipokrita batzuetan bihurtuko gara, ilustratuek esaten zuten bezala. Azkenean, gure morala plazerrean oinarritu behar dugularen ondoriora iristen naiz.

Gure segurtasuna bermatzeko gure askatasunaren zati bat eman behar dela diote Rousseauk eta Lockek. Hobbesek aldiz, Leviatana sortzeko geure askatasun osoa eman behar dela Behemotharen aurka borrokatzeko dio.

Berdintasuna, jabetasunaren eskubidea, askatasuna, zoriontasuna, liberalen ideia garrantzitsuenak eta gustatzen zaizkit. Kontserbadoreak ere zerbait konbentzitzen naute, baina oso gutxi.

Marx irakurtzen dut eta kapitalismoaren akatsak ikusten ditut, ondoren anarkismoak Marxek dituen akatsak erakutsi nahi dizkit, baina ez du lortzen, beraiek akats gehiago dituzte eta. Azkenik, Leninek borroka bidezkoa dela erakusten dit, askatasuna lortzeko baldin bada.

Ideia anitz, baina inorekin guztiz ados, eta ni?? Zer pentsatzen dut nik orain??

Como si la tarde se acabase...

El sol se pone y empieza la fiesta, ensalada, cervezas y risas. El niño corre detrás del perro, sus padres le miran como si ese instante fuese el último. Tú sacas los tenedores y yo abro las cervezas. El perro se tira al suelo y el niño empieza a acariciarlo. Me quedo mirándote cómo comes, como si este momento fuese el último. Los padres del niño sonríen y se abrazan. Me pillas mirándote y me sonrojo.

La playa está tranquila y las olas casi no golpean la arena. El perro lleva al niño a donde sus padres y los padres les sacan una foto. Tú recoges los platos y me invitas a otra cerveza. Los padres sacan unos bocadillos y todos empiezan a comer.

El sol ha desaparecido y solo las luces del paseo nos iluminan. El niño está cansado y quiere ir a dormir. Yo te agarro del brazo y te pido que me abraces. El perro obedece a la madre y todos se van a casa. Tú me abrazas y yo lo conservo como si fuese el último que me fueses a dar.