The show must go on!

Te miro y te pillo mirándola. Hace mucho que no te ríes conmigo, en cambio ella te ha hecho hasta pensar. Me miras con la sonrisa que te ha provocado y yo esquivo tus ojos mirándola a ella.
Se va, nos quedamos hablando. Esa chica te ha impresionado, yo casi ni la he saludado. Me miras y yo prefiero cerrar lo ojos. No tienes que darme explicaciones, pero te pido que me mires de vez en cuando...

Egunak pasa...

Pasan los días, las noticias no me asombran, todo me parece normal.
Baina gaur ez didazu entzuten. Galderak egiten dizkizut eta paretari egingo banizkio bezala.
Salgo de casa, la lluvia ha cesado, pero en mi cabeza empieza una horrible tormenta.
Ez hitz egin berarekin, maite duzu, ez dizu kasurik egiten.
Una niña juega con la pelota en la calle.
Tori pelota.
En el camino te encuentras con Ayuda en Accion, Medicos sin fronteras y las mujeres que te piden una moneda para ayudar a la lucha contra el cáncer.
Ez diozu azkenari dirurik eman, baina ez da zure errua bere egoera, berriro ere egoista izaten ari naiz.
Los coches no paran, el semaforo lo tiene en rojo pero un coche casi atropella a un ciclista.
Etxera iristerakoan bertan bazaude bota egingo zaitut.


Un día nuevo, en la radio dicen que Atenas está en llamas, los griegos no estan de acuerdo con la reforma que quieren hacer en su país.
Zazpi aldiz deitu nauzu gau hontan, ez zaude ados nire erabakiarekin.
Urkullu dice que España le hace mal a Euskadi.
Zure oroitzapenak gaizki egiten dit.
El Osasuna ganó.
Kafea lasai lasai hartu dut bakarrik sukaldean, irratiaren soinua dut lagun.

Tulipanak gustoko ditut

Ez dakit zergatik, baina betidanik izan dira nire lore gogokoenak. Agian nire amaren influentzia egon daiteke honen atzean. Lore bereziak dira, ez daude edozein tokitan, baina argazkian agertzen dena belar txar artean jaio zen. Hernaniko loretagi botanikoan tulipan asko daude eta gehienak laranjak dira eta batera daude. Hau aldiz, horia eta bakarra. 

Amak atzo esan zidan lore honek misterio bat duela, izenburu hori jarriko zuela argazkiari "el misterio del tulipán". Grazia egin zidan amak esan zidana, baina lorea begiratzen dudan bakoitzean amaren hitzak gogoratzen ditut eta lorearen atzean misterio bat dagoela pentsatzen dut. 

Begi hazkurarekin atera nintzen lorategitik, baina zer egingo dut? Alergia izateagatik loreetatik urrundu? Ez, ez, ez. Tulipanak gustoko ditut eta margaritak eta larrosak eta...

Ya llegó la primavera...

Las musas se han ido de vacaciones...

Inspirazio barik. Beste lan bat egin behar eta idatzi jakin gabe. Ideiak, hitzak eta letrak ez dute analisi egoki bat egin nahi eta nahiago dute nire burua aztoratu beste gauzetan pentsaraziz.

Obamak ez du Guantanamo itxi, Europak ez du hori salatzen eta aldaketa ez da nabaritzen. Mundua beste bat da, ez dago ezer finkorik, gaur hemen, bihar han. Gaur gauza bat esaten da, bestean ez da ezer egiten. Munduak bueltak ematen ditu eta bertako biztanleak ez dira geldirik geratzen ere.

Mundua begiratu nahiko nuke kanpotik. Biztanleen ekintzak aztertu eta nire burua zerbaitetan zentratu. Kantu tristeak entzun eta beste batzuen istorioak direla jakin, ez nireekin erlazioa duten abestiak direla pentsatu. Munduari begiratzeko modua zaharregia edo txikiegia da agian.

Iritsi da udaberria, loreak agertzen hasi dira eta jendea pozik dago. Beste batzuk ez dute sentimendu berdina edukitzeko aukerarik izango, baina telebistan hori ez da erakusten. Jendea aurrera eta atzera doa baina ez da begietara begiratzen trenean. 

Ni aurrera jarraituko dut, inspirazioa itzuliko da. Bitartean, Urdangarinek bere amodio istorioak kontatuko dizkit.

Lagunak

 

Bakarrik hiri handian. Egarria dut, arte egarria. Museora joan eta bertan sentimendu eta oroitzapen asko elkartu dira. Schommer argazkilari gasteiztarraren argazkiek mundua erakutsi nahi izan didate. Eskailerak igo eta bertan zeuden jadanik lagun egin diren koadroak. Lagunak ikusi nahi nituen, bertan zeuden Hemingway eta Duñabeitia itsasoaren ondoan beraien bizitzaz hitz egiten, gerra amaitu da. Koadroa begiratzean, lehenengo aldiz ikusi nuen egunaz gogoratzen naiz. Lagun batekin nengoen, biak museoko koadro guztiak ikusi eta aztertu nahi genituen. Koadro honek asko erakarri gintuen eta gaur ere, urteak pasa ondoren, koadro honek bere aurrean egoteko arrazoiak eman dizkit, erakarri egin nau bere aurrean geratzeko.

Lana

Gelatik atera eta kafe bikoitz baten bila irten zen kalera. Ez zuen logurarik, baina ez zuen egunean zehar lo hartu nahi. Bidean egunero ikusten zuen jendea aurkitu zuen, autobusera berandu iristen zen neska, gorbatadun tipoa egunkaria irakurtzen eta bere bizi lagunaren bikote izandakoa eguneroko irribarrearekin. Lanera iritsi eta eguneroko hitzak entzuteko prest jarri zen bere aulki erosoan. 

Hamarrak puntu puntuan. Beste lankideaz agurtu eta bere eserlekuan ipini zen liburu bat irakurtzen, gaur ez zituen ohiko amodio istorioak irakurriko, ezta tentsioan jartzen zioten beldurrezko istoriorik. 

-Gabon.

-Bai, zer nahi zenuen?

-Gasolina bota dut hirugarren zenbakian eta horretaz gain nire emaztearentzako aldizkari hau hartuko dut.

-Ederto, 31'50.

-Hementxe.

-Eskerrik asko.

Gaua luzea izango zen eta gaur historian murgiltzeko gogoak zituen.